Verliezen is verslavend

Eergisteren kwam ik tot de ontdekking dat ik, na ruim 600 ranked games dit seizoen, precies weer ben waar ik ben begonnen: Gold 5. De route naar mijn configuratiescherm om dit spel (alweer) te verwijderen was nog nooit zo aantrekkelijk. Toch werkt verliezen extreem verslavend, en zit ik nu alweer in queue terwijl ik dit schrijf.

 

Eerst is het wellicht interessant om de echte betekenis van een verslaving uit te diepen. Wanneer je verslaafd bent, ben je “niet in staat los te komen van de genoemde gewoonte”, aldus de Van Dale. We kennen verslavingen in de volksmond natuurlijk van alcohol, drugs en gamen in het algemeen. Toch geloof ik heilig in het feit dat verliezen nog meer verslavend is dat het gamen zelf. Ik zal uitleggen waarom.

 

 

Als ik moet schatten, speelt 70% van de League community om te winnen, althans als je Ranked speelt. De teams die ik de laatste tijd in SoloQ tref, doen anders vermoeden, maar in principe zou dit percentage redelijk moeten kloppen. Als je speelt om te winnen, is verliezen altijd vervelend. Er zijn mensen die tegen hun verlies kunnen en er zijn mensen zoals ik. In dit segment is er vrij weinig grijs gebied. Toch lijkt het alsof verliezen een bijna verslavend effect heeft en als ik er goed over nadenk, is dat ook wel zo.

 

 

De drang om na een verloren game de verloren punten terug te pakken en dit keer wél die ene goeie play te maken, is gigantisch. Ook is soms de vreemde perceptie dat je na een verloren game meer kans hebt om te winnen. Geloof mij nou maar (na 13 verloren games op rij) dat dan volkomen onzin is. Een verloren game maakt de game daarna meestal alleen maar erger. Met gezond verstand zou je rust nemen, iets anders gaan spelen of de volgende dag weer verder spelen, maar de verslaving van verliezen en de drang om te winnen maken dat verstand soms irrelevant. Mijn game begint, tot volgende week!

 


Lees ook:

Reactie schrijven

Commentaren: 0