Ward Geene, dé esports-duizendpoot van Nederland

In Ode aan de Benelux portretteer ik vijf personen die uit de Benelux komen en ieder op hun eigen manier invloed hebben op de esports- en gaming scene. Dit om te laten zien dat je een doel écht kunt bereiken als je dat wil. Onze kleine Benelux heeft een paar grote talenten voortgebracht die ik graag aan jullie wil tonen. In deel 2: Ward Geene (33), esports deskundige en ondernemer.

Ward is een bekend gezicht én een bekende stem in de esports. Naast het opdraven in diverse media om over (professioneel) gamen te praten, is hij ook nauw betrokken geweest bij de eerste fase van de Esports Game Arena in Alphen aan de Rijn en had hij een belangrijke rol bij ESL Benelux. Tevens runt Ward twee ondernemingen en heeft hij sinds kort zijn eigen podcast: Over Esports. Een bezige bij, die bij lange na niet altijd op volle snelheid vooruit is gegaan. Hoe hij uiteindelijk is gekomen waar hij nu is, ga ik jullie hier vertellen.

 

Op 11 september 1984 werd Ward geboren in Sittard. Hij groeide op in het dorpje Sint Odiliënberg, in een gezin van vier met zijn ouders en zijn twee jaar oudere zus. Een voorliefde voor sport werd er met de paplepel ingegoten. Grote sportevenementen als de Olympische Spelen stonden steevast aan op de televisie en Ward was zelf tot aan zijn 16e altijd fanatiek bezig met sport. Hij deed aan voetbal (waar hij aanvoerder was), tennis, skaten, badminton en streethockey. Naast het sporten leerde Ward van zijn ouders dat hij moest werken voor zijn geld en dat deed hij al vanaf zijn 12de. Hij pootte toentertijd prei bij de boer en werkte later nog in de komkommer kassen. Bij de snackbar waar hij op 14-jarige leeftijd begon te werken, hield Ward het vijf jaar lang vol. Aangespoord door zijn ouders wist hij dus al snel dat je hard moet werken als je iets wilt bereiken in het leven.

Ondertussen deed hij VWO, waar hij zich voorbeeldig gedroeg. Er is op de kerfstok van Ward eigenlijk niets te vinden dat echt noemenswaardig is. Daarentegen speelde hij juist lekker braaf bügel in de fanfare en gitaar in een zelf opgerichte band. In de garage maakte hij samen met zijn buurjongens hardcoremuziek, waarbij het enorm goed van pas kwam dat de buurvrouw slechthorend was. Natuurlijk ging het repeteren gepaard met de nodige biertjes en het kletsen over meisjes. Zo vloog de middelbare schooltijd van Ward voorbij zonder dat hij er erg in had.

 

Als vroege leerling vertrok Ward op zijn 17e naar Eindhoven om daar Technische Informatica te volgen, maar dit heeft hij maar drie maanden volgehouden. Daarna koos hij voor Industrial Design, eveneens in Eindhoven. Ook hier kon hij zijn draai niet vinden en besloot hij dat het tijd was voor een studiekeuzetest. Voor het eerst in zijn leven liep hij écht vast en werd hij gedwongen om na te denken over zijn toekomst. Uit die test kwamen drie uiteenlopende suggesties. Dirigent, reclamemaker en dramaturg. Na wat onderzoek bleek dat een dramaturg in het theater naast de regisseur er voor zorgt dat alles in het stuk klopt. Dat leek Ward wel wat, waardoor hij op zijn 19e naar Utrecht ging om de opleiding Theater-, film- & televisiewetenschap te volgen. Een draai van 180 graden voor een oorspronkelijke bèta-student. 

Tijdens zijn studie in Utrecht ontdekte Ward dat hij op het podium staan heel leuk vond, maar dat hij toch iets miste. Na anderhalf jaar studeren vond hij het missende puzzelstukje in de nieuwe media, waaronder dus ook games. Ward deed bijvoorbeeld etnisch onderzoek naar de onderlinge omgang tussen verschillende rassen in The Elder Scrolls IV: Oblivion, een van de grootste RPG-games toentertijd. Zo kwam Ward beetje bij beetje dichter bij zijn passie: games. Ondertussen feestte hij er lustig op los, zat hij een jaar in het bestuur van zijn studievereniging en legde hij enorm veel nieuwe contacten. Hij had al snel door dat netwerken enorm belangrijk was om het later ver te schoppen.

 

Ward zijn passie voor gamen vindt oorsprong in zijn vierde levensjaar, toen hij met zijn neven Where is Carmen Sandiego? speelde. Met de encyclopedie op zijn schoot zocht hij pijlsnel iedere keer het juiste land bij de getoonde vlag. Zodoende leerde Ward al op heel jonge leeftijd de halve wereld uit zijn hoofd. Zijn ouders stonden positief tegenover zijn gamegedrag, zolang het binnen de perken bleef. Ook lieten zij hem zijn eigen grenzen ontdekken, door hem de juiste hoeveelheid vrijheid te geven. Voor Ward zijn zesde verjaardag kreeg hij een Game Boy met de klassieker Tetris en ook kwam er na verloop van tijd een computer in huis. Al het geld dat Ward verdiende, investeerde hij weer in games. Zijn allereerste game die hij van zijn zuurverdiende centen kocht was Revenge of the Gator, een pinball-game op de Game Boy. 

Op de huis-, tuin- en keukencomputer speelde Ward zijn eerste ‘echte’ spellen. Op zijn 15e richtte hij zijn eerste clan op om Tactical Ops op Clanbase te spelen. Dit was nog in een tijdperk waar telefoontikken betaald moesten worden om te kunnen internetten, waardoor Ward iedere cent die hij verdiende in de internetkosten stopte. Zo ging er met gemak voor 100 euro aan telefoontikken per maand doorheen. Hij speelde ook nog wel Unreal Tournament en gaf Counter-Strike een kans, maar kwam uiteindelijk toch weer terug bij Tactical Ops. Grote LAN-evenementen waren nooit zo zijn ding, maar met vrienden des te meer. 

 

Toen Ward Diablo 2 begon te spelen vond hij het tijd om ook zijn ouders kennis te laten maken met zijn passie voor het spel en zette doodleuk zijn moeder achter de computer. Het resultaat was zelfs voor hem verbazingwekkend, want vervolgens trof hij soms na school zijn moeder gamend aan, waardoor hij moest wachten met spelen. De openheid van hem richting zijn ouders heeft hem geen windeieren gelegd, blijkt ook weer uit dit verhaal. Door openhartig en eerlijk te praten over zijn passie en interesses, begrepen zijn ouders precies waarom hij iets deed. Zolang hij zijn kosten zelf wist te dekken mocht hij lekker blijven gamen. Doordat hij ook veel met vrienden op stap was en intensief sportte is het ook nooit nodig geweest voor zijn ouders om aan de rem te trekken.

 

Op zijn 16e wandelde Ward het tankstation binnen waar hij normaal gesproken altijd videobanden huurde en nam ditmaal een Power Unlimited mee uit de schappen. Na een paar losse nummers nam hij een abonnement en las hij met veel plezier alle nieuwtjes en updates rondom de game-industrie. Toen Ward besloot om een console te kopen, wilde hij eerst een XboX, om Halo te kunnen doen. Toch werd het uiteindelijk een Gamecube voor 400 euro, omdat hij Nintendo tof vond. Het bleek een gouden aankoop, want Super Smash Brothers voorafgaand aan het stappen werd een vaste prik voor Ward en zijn vrienden. 

 

Competitief gamen lijkt een rode draad in Ward zijn leven, maar dit was nogal een dubbele strijd. Een bepaalde vorm van faalangst is hem niet vreemd, wat hem ook juist richting games duwde waar hij niet eens dood kon gaan zoals de point-and-click adventures Monkey Island en Grim Fandago. Daarentegen was hij met vrienden juist weer enorm strijdlustig en wilde hij juist wel winnen. Zo blijkt maar weer dat zelfs de meest gedreven en gepassioneerde gamer diep van binnen ook kan twijfelen en bang kan zijn om te verliezen.

 

Na zijn verhuizing naar Utrecht verkocht hij al zijn Gamecube-games om een XboX 360 van te kopen. Met zijn gamertag ‘Wardt’ gaf hij een dikke knipoog naar iedereen die zijn naam steeds maar verkeerd bleef schrijven en schoot hij online om zich heen met Call of Duty en Gears of War. Een vacature in de Power Unlimited bewoog Ward om een gooi te doen naar een stageplek. Na een succesvol gesprek, waar Ward in eerste instantie niet zo zeker over was, had hij in 2007 een ogenschijnlijk prachtige stageplek te pakken. In werkelijkheid viel het een beetje tegen, maar bood het hem wel enorm veel mogelijkheden om zich te ontwikkelen als journalist. Kers op de taart was de reis naar het meerdaagse toernooi Ipower Games Lissabon in Portugal, dat hij bij gebrek aan vrijwilligers als stagiair mee mocht maken.

 

Hoewel hij veel had geleerd van zijn stageperiode bij Power Unlimited, bleef hij niet als freelancer hangen. Waar de meeste stagiairs wel een aanbod kregen om te blijven, lieten zij hem toentertijd toch gaan. De eigenzinnige Ward was toch niet echt waar de redactie toentertijd op zat te wachten. Een klein jaar later werd er plotseling weer contact gelegd door Maarten Blonk, die op dat moment voor Power Unlimited op zoek was naar nieuwe schrijftalenten. Ward was stiekem toch wel super blij dat hij gebeld werd en ging op het aanbod in, waarna hij vanaf eind 2008 ruim 2,5 jaar als webredacteur actief is geweest voor het magazine. Naast zijn werkzaamheden als freelancer was Ward ook actief voor zijn eigen bedrijf Mindout. De zaken gingen dusdanig goed dat hij besloot de samenwerking met Power Unlimited stop te zetten. 

 

Het gesprek waarmee hij dit aan Maarten Blonk duidelijk wilde maken verliep anders dan verwacht. Maarten, die inmiddels hoofdredacteur was geworden, deed Ward een aanbod om als vast onderdeel van de redactie aan de slag te gaan. Deze kans greep hij met beide handen aan, waarna hij later door zou groeien in een functie waarbij hij verantwoordelijk was voor de volledige website van Power Unlimited. Naast het schrijven van reviews en nieuwsberichten hield hij zich ook bezig met het ontwerp van de website en het gebruik van social media. Dit deed Ward ruim twee jaar lang, totdat de uitgeverij failliet ging. Door de gang van zaken rondom deze periode besloot hij voor de tweede keer te vertrekken bij het magazine.

 

Na een korte werkloze periode kwam Ward bij Media Lizard terecht, waar hij als projectmanager aan de slag ging. Hier deed hij onder andere werkzaamheden voor IGN Benelux en zette hij een webshop op. Na slechts twee maanden groeide hij door tot hoofdredacteur van IGN. Hier heeft hij bijna 2,5 jaar de leiding gehad over een team van redacteuren en zorgde hij voor voldoende esports content. De passie voor esports straalde er vanaf en hij bezocht ieder relevant evenement om hier verslag van uit te brengen. Of het nou Starcraft, World of Tanks of Call of Duty was, Ward was er bij. Terwijl collega’s op gametripjes soms liever op het strand lagen, zat Ward trouw in de zaal om informatie te vergaren. Ward profileerde zich als dé esports-man van Nederland en werkte keihard om iedere competitieve game zo goed mogelijk op de kaart te zetten. Aan toewijding dus geen gebrek. Al dit harde werken en de vele verantwoordelijkheden kenden echter ook een keerzijde.

Toen Ward het allemaal op de rit leek te hebben en steeds succesvoller werd in zijn werk, brak in 2015 een zware periode aan. Ward belandde na een aantal fikse paniekaanvallen in een burn-out. Door stressprikkels wist hij even niet meer zo goed wat hij moest doen en streek hij neer op de stoel bij de psycholoog. Dankzij zijn openhartige houding en zijn vastberadenheid om hier weer zo snel mogelijk uit te komen, knokte hij zich in zes maanden weer terug naar zijn oude niveau. Hij leerde zijn grenzen beter aan te geven en niet altijd alle verantwoordelijkheid op zich te nemen. Ward leerde relativeren en kwam sterker terug dan ooit. Hij werd na zijn burn-out benaderd om aan de slag te gaan als operationele leiding bij ESL Benelux, het grootste esports project op dat moment. De eerste twee seizoenen produceerde hij de livestreams vanuit huis. Tien weken achter elkaar, 70 uur per week keihard werken. Het was overduidelijk dat Ward weer helemaal terug was.

 

Het liep helaas spaak bij ESL Benelux. Door omstandigheden besloot Ward zijn werkzaamheden resoluut neer te leggen. Nieuwe mogelijkheden lagen echter voor het oprapen, want in de winter van 2016 toonde oude bekende Thomas Runhart aan Ward een locatie die we tegenwoordig kennen als de Esports Game Arena. Ward ging hier ruim een jaar aan de slag als Creative Director en beheerde onder andere de verschillende media van deze nieuwe revolutie voor gaming in Nederland. Toch bleef het bij Ward kriebelen om op zijn eigen benen te staan en nam hij in april 2018 afscheid. 

Ward op schoot bij opa Pierre
Ward op schoot bij opa Pierre

Momenteel houdt Ward zich met een aantal dingen bezig. Sinds januari van dit jaar is hij de trots oprichter van PressPlay Records. Hiermee verzorgt hij muziek voor content creators en influencers, die ze bijvoorbeeld kunnen gebruiken op YouTube en Twitch. Zijn andere bedrijf, Vonn Pierre, bestaat al sinds 2016. Vanuit daar doet hij alles dat met esports te maken heeft en verzorgt hij onder andere presentaties over esports bij bedrijven en op congressen. De naam Vonn Pierre is afgeleid van zijn tweede naam (Pierre), waarbij Ward vernoemd is naar zijn opa Pierre. Naast zijn twee eigen bedrijven is Ward momenteel bezig aan een project waar hij niets over los mag laten, behalve dat het te maken heeft met esports, maar dat spreekt bij Ward natuurlijk voor zich. Tot slot is Ward sinds kort begonnen met zijn eigen podcast: Over Esports. Eens in de twee weken snijdt hij zeer interessante onderwerpen aan met boeiende gasten uit de esports. De talenten van Ward lijken nergens te stoppen.

 

 

 

Het moge duidelijk zijn dat we te maken hebben met een belangrijke pilaar in de Nederlandse esports-wereld. Ward is al jaren bezig om gaming en esports meer op de kaart te zetten en slaagt daar wat mij betreft zeer behoorlijk in. Zijn extreem grote werklust uit zich in hoge kwaliteit werk en een flink netwerk om hem heen. Dat hard werken loont, laat Ward zien. Het is dan ook een absolute aanrader om deze man te gaan (of blijven) volgen, bijvoorbeeld via Twitter: @WardGeene.

 

 

Geschreven door: Stephen 'The Pens' van Vlokhoven

Twitter: @StephenThePens

Reactie schrijven

Commentaren: 0