De dunne lijn tussen trots en teleurstelling

Dat ik een Fnatic fan ben is geen geheim. Dat ik ze misschien soms iets beter inschat dan dat ze daadwerkelijk zijn ook niet. Toch kan ik met heel veel trots zeggen dat ik op de afgelopen editie van Worlds zó intens heb genoten van dit Europese powerhouse dat ik er mijn opening van het tweede seizoen De Pen van Pens aan wilde wijden.

 

Zonder te overdrijven durf ik te zeggen dat ik tijdens Worlds twee keer bijna heb gehuild. De eerste keer was van blijdschap, toen Fnatic tot twee keer toe Invictus Gaming versloeg en zo de eerste plaats in de groep wist te pakken. De tweede keer was 17 dagen later. Toen Fnatic werd verpletterd door dat zelfde Invictus Gaming. Ik heb aan veel mensen geprobeerd uit te leggen hoe ik me voel als Fnatic speelt, maar ik krijg het niet verwoord. Waarom ik oprecht emotioneel kan worden van prachtige overwinningen, intense games en pijnlijke verliezen. Het lukt me niet, het zit te diep.

 

Het is een zegen en een vloek tegelijkertijd. Ik kan niet even op mijn gemak zo’n game gaan kijken. En beetje bij beetje schoof heel LoL-beminnend Europa ook verder naar het puntje van zijn stoel naarmate de finale dichterbij kwam. Heel even was er zelfs een kans op een compleet Europese finale tussen G2 en Fnatic, maar dat bleef uit. Toch stonden er mooi twee teams uit ‘onze’ regio in de halve finales van het WK. Een immense prestatie die absoluut niet vergeten mag worden. En toch, toen het verlies uiteindelijk daar was, werden overal de beerputten opengetrokken en was alle euforie verdwenen. Fnatic had het verprutst.

 

Wat is dat toch? Waarom is teleurstelling zoveel sterker dan trots? Waarom is zeuren zoveel makkelijker dan complimenteren? Drie weken lang genoten we van het beste League of Legends ter wereld en zagen we een onvoorspelbaar verloop van het toernooi. De wereld kreeg waar jaren om werd gevraagd, namelijk een niet-Koreaanse finale. Sterker nog, er stond niet eens één Koreaans team in de eindstrijd. Historie werd geschreven door een team met rookies zoals Caps, Broxah en natuurlijk Bwipo. Een team met de drive en de motivatie om de beste van de wereld te worden. Hoe is het in hemelsnaam mogelijk dat we niet overwegend trots kunnen zijn op de behaalde tweede plek?

 

Natuurlijk was er teleurstelling en natuurlijk was het zonde, maar wees eens blij en trots met behaalde resultaten. Áltijd de beste zijn gaat je nooit lukken, dus soms moet je ook even genoegen nemen met een plekje minder. Zo kun je ook blijven streven, blijven trainen, blijven dromen. Moraal van het verhaal? Teleurstelling is prima, maar laat de trots uiteindelijk winnen.

 

Ik ben terug.

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0